Nowa nadzieja dla Argentyny – reformy gospodarcze

Drugie pod względem wielkości państwo Ameryki Południowej odchodzi od interwencjonizmu na rzecz wolnego rynku. Wszystko za sprawą Mauricio Macriego, który został prezydentem Republiki Argentyńskiej 10 grudnia 2015 roku, pokonując w drugiej turze Daniela Scioliego. W ciągu kilku miesięcy Macri wprowadził reformy gospodarcze, zaczął odbudowywać relacje ze światem i przywrócił kraj na międzynarodowy rynek długu.

Niedługo po objęciu fotela prezydenckiego Macri poleciał do Davos na Światowe Forum Ekonomicznie, gdzie zagraniczni inwestorzy byli pod ogromnym wrażeniem tempa wprowadzania reform gospodarczych w drugim największym państwie Ameryki Południowej. Dzięki staraniom nowego prezydenta, po piętnastu latach przerwy Argentyna wróciła na światowy rynek długu. Po bankructwie w 2001 roku grupa inwestorów z USA skupowała rządowy dług Argentyny z dużym dyskontem, żądając spłaty wartości nominalnej, czego przez wiele lat odmawiały kolejne rządy. Zgodnie z zakazami sądowym, rząd nie mógł wypłacić odsetek żadnym innym wierzycielom, dopóki nie spłaci amerykańskich funduszy hedgingowych, co uniemożliwiało zaciąganie kolejnych zobowiązań. Macri dogadał się z amerykańskimi inwestorami i Argentyna wyemitowała pierwszy od piętnastu lat dług, na który zagraniczni inwestorzy zgłosili popyt ponad czterokrotnie przewyższający wielkość emisji. Rozwiązanie problemu długu i reformy gospodarcze nowego prezydenta skłoniły agencję ratingową Moody’s do podniesienia oceny wiarygodności kredytowej Argentyny.

Po dwunastu latach rządów pełnych niechęci do innych państw, w szczególności do „imperializmu amerykańskiego”, Argentyna pod wodzą nowego prezydenta zaczyna dialog ze światem. Na obchodach stu dni rządów Mauricio Macriego w Argentynie gościł Barack Obama. Poprzednim prezydentem Stanów Zjednoczonych, który odwiedził Argentynę był George W. Bush podczas „Szczytu Ameryk” w 2005 roku. Po zmianie władzy Buenos Aires odwiedzili już także prezydent Francji François Hollande i premier Włoch Matteo Renzi. W marcu tego roku Bank Światowy ogłosił, że udzieli pożyczek Argentynie na sumę około 4 mld dolarów przez kolejne dwa lata. Dodatkowo, kraj Mauricio Macriego ubiega się o zostanie pełnoprawnym członkiem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), obecnie ma status obserwatora w kilku Komitetach. Póki co Meksyk i Chile są jedynymi państwami w regionie, które zostały przyjęte do OECD.

W Argentynie nadchodzi także czas na rozlicznie dwunastu lat rządów lewicy. Cristina Fernández de Kirchner oraz kilku jej współpracowników zostali oskarżeni o nadużycia, malwersacje, łapówkarstwo i pranie brudnych pieniędzy. Była prezydent jest zamieszana w kilka innych spraw, m. in. w podejrzane transakcje Banku Centralnego na instrumentach pochodnych, które kosztowały Skarb Państwa ponad 5 mld dolarów. Wieloletni współpracownik rodziny Kirchnerów, Julio de Vido, szef gabinetu Aníbal Fernández oraz były wiceprezydent Amado Boudou zostali oskarżeni o korupcję.

Według sondaży poparcie dla nowego prezydenta nie słabnie. Macri stracił na popularności jedynie w obszarach, gdzie w związku z jego reformami gospodarczymi zostały zmniejszone subsydia dla energii i transportu. Nauczone interwencjonistycznej polityki poprzedniego rządu społeczeństwo musi przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości, która póki co, wygląda dla Argentyny obiecująco.

Mieszkańcy Wenezueli czy Brazylii z zazdrością spoglądają dziś na kraj Macriego, ale przykład Argentyny powinien im pokazywać, że jest nadzieja.

Najważniejsze reformy Mauricio Macriego:

• Zmniejszenie wydatków rządowych i subsydiów, przez co ceny energii i transportu wzrosły.
• Pobudzenie eksportu dzięki zmianom w restrykcjach podatkowych i przepływie kapitału.
• Zniesienie ograniczeń w wymianie walutowej.
• Powołanie nowych sędziów Sądu Najwyższego.
• Cofnięcie dekretu Cristiny de Kirchner o przetransferowaniu funduszy federalnych na niższe szczeble samorządowe (uchwalonego w ostatnich minutach władzy).
• Podjęcie negocjacji ze związkami zawodowymi nad korelacją podwyżek płac z wysokością inflacji.